Ellie Polemis🍉

@epolemis

1191	3174	450	60
Photos	Followers	Following	Popular

Login and follow this user. Login

Everything will be ok at the end. If it's not ok, it's not the end!
iPhone 4s & Nikon D3000.
IG & tennis addict.
Graphic designer.

http://instacanv.as/epolemis

Create a profile page using your photos Instagram!

Delection Request

When the photograph which may be infringing on its copyright was found, or when the photograph in violation of the terms of service of this service is found, please indicate the account name of URL and your Instagram, and transmit e-mail to the following mail addresses.

contact

11 / 25

Caption

Με ανάλογη διάθεση...

Inkwell / 1 months ago

264 Likes

16 Comments

@stavangel
👌👌👌

@mavruba
😍😍❤❤❗❗

@moony_1o
NIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIICE 😍😍😍😍 BY THE WAY I MISS YOU'RE PHOTOS 💔😔😔😔

@kati_akous
Αφαίρεση χρώματος---Ψέλλισα κι άλλοτε ακατάληπτα για αυτό το κόκκινο σου χρώμα, γι' αυτά σου τα σχοινιά που με προδίδουν σε σφιχτή περίδεση. Νά´τοι οι φωτεινοί μου εχθροί: στέκουν ´παρμένοι με μήκη χωρίς άκρες, με της γραμμής τα ήμερα σινιάλα να με κοροιδεύουν. Βυθίζουνε τα μούσκλια τους στο μπλε νερό. Ω, τι πορεία Ομηρική! Μα έχει ξεπέσει πια ο γέροντας ´Δυσσέας και δεν αναζητά νησιά και Πηνελόπες. Γιατί είν´ απόβλητο το σώμα του, αυτό το ίδιο, που κάποτε γυναίκες έκανε να ζουν γοργόνες, τώρα βοά ως ζέον συμπαντικό σκουπίδι και το παλιό του ανάστημα αζήτητη τρελαίνει μια μελωδία φαλαινών, σε φάλαγγα εκούσιας υποηχητικής αυτοκτονίας, στα πλάτη των αρχέγονων πελάγων ομοειδούς ονειρικού πλανήτη. Έσυρα το αραχνιασμένο παρελθόν μου κουρτίνα στο υπόφως της αιωνιότητας που τρέμω: την τόση απλότητα μιας τέτοιας βίαιης κίνησης και σάστισα σαν είδα το λάγνο ανείπωτο κενό του ερμαφρόδιτου εαυτού μου! Οι Νεφελίμ της τότε άνοιξης μου σούριξαν: - Μη σαλεύεις, μην παιδεύεις, απ´ τον σωφρόνιο δαίμονα αγάπης μαγικής που τράβηξε τον ίσκιο της πιο πέρα. Κι ας φώναζες εσύ: θα κομματιάσω τα λευκά βαμβάκια που κοιμάσαι ανέμελα για να βασκάνω τη δύναμη της μόνης μου αλήθειας. Στου καικιού την πλώρη! Έλα, επιτέλους, λυτρώσου τώρα απ´ της αμφιβολίας την τυραννία και του ερωτήματος την έκλειψη, να γίνεις μια για πάντα όμορφος, να μείνεις όντως μόνος...

@conpal
😍😍😍😍😍🔝🔝🔝

@vayouko
👌👌👌

@epolemis
#baw_masters

@vespa76
Awesome

14 / 25

Caption

Αρχίσαμε μια λέξη που να μην χωράει τον ουρανό αλλά να τυραννει την άνεση του άνεμου, καθώς ξεχύνεται στις χτυπημένες από την αρμη της προσδοκίας στεριές 'η πάνω στα κρύα μουράγια όπου βαδίζει από αιώνες απόκληρος της λησμονιάς ο ίσκιος. Ορκισμένη χωρά!
Ακόμη θυμόμαστε τα κουρέλια μιας πυρκαγιάς γενναιοφρονης, τα πειράματα ενός χαρταετού που σάστισε τα δάχτυλα μας ψηλά στον αέρα 'η στην αρχή ενός δρόμου όπου σταθήκαμε για αναζητήσουμε μια γυναίκα γεμάτη ανταποκρίσεις, γεμάτη σκιές στοργής ταιριασμένης στα τολμηρά κεφάλια μας.
Ακόμη θυμόμαστε την αγνότητα που την είχαμε βρει τόσο αινιγματική, πλυμένη σε μιαν αυγή που αγαπούσαμε, γιατί δεν ξέραμε
πως μέσα μας, ακόμη πιο βαθιά, ετοιμάζαμε αλλά όνειρα πιο μεγάλα που θαπρεπε να σφίξουν στην αγκαλιά τους
ακόμη περισσότερο χώμα, περισσότερο αίμα, περισσότερο νερό, περισσότερη φωτιά, περισσοτέρων Έρωτα

Normal / 3 months ago

320 Likes

24 Comments

@elisavet1964
✨👏👏👏✨❤

@ibi_les
Katapliktiki, gia akoma mia fora!!

@johnny24f
τστστστστστς......✨

@giannismarou
❤✨👏✨👌

@mixalis_p
😉✨💙✨

@didi_effie
👌

@t1t1tza
Τελεια κοριτσακι μου! 💙😘💙😘

@lovesweetlove
Lovely❤

15 / 25

Caption

Θυμᾶσαι ποὺ σοῦ ῾λεγα
Ὅταν σφυρίζουν τὰ πλοῖα μὴν εἶσαι στὸ λιμάνι.
Μὰ ἡ μέρα ποὺ ἔφευγε ἤτανε δικιά μας
καὶ δὲ θὰ θέλαμε ποτὲ νὰ τὴν ἀφήσουμε
Ἕνα μαντήλι πικρὸ θὰ χαιρετᾶ τὴν ἀνίατου γυρισμοῦ
Κι ἔβρεχε ἀλήθεια πολὺ κι ἤτανε ἔρημοι οἱ δρόμοι
Μὲ μιὰ λεπτὴν ἀκαθόριστη χινοπωριάτικη γεύση
Κλεισμένα παράθυρα κι οἱ ἄνθρωποι τόσο λησμονημένοι -
Γιατί μᾶς ἄφησαν ὅλοι; Γιατί μᾶς ἄφησαν ὅλοι;
Κι ἕσφιγγα τὰ χέρια σου Δὲν εἶχε τίποτα τ᾿ ἀλλόκοτο ἡ κραυγή μου.

Θὰ φύγουμε κάποτε ἀθόρυβα καὶ θὰ πλανηθοῦμε
Μὲς στὶς πολύβοες πολιτεῖες καὶ στὶς ἔρημες θάλασσες
Μὲ μιὰν ἐπιθυμία φλογισμένη στὰ χείλια μας
Εἶναι ἡ ἀγάπη ποὺ γυρέψαμε καὶ μᾶς τὴν ἀρνήθηκαν
Ξεχνοῦσες τὰ δάκρυα, τὴ χαρὰ καὶ τὴ μνήμη μας
Χαιρετώντας λευκὰ πανιὰ π᾿ ἀνεμίζονται.
Ἴσως δὲ μένει τίποτ᾿ ἄλλο παρὰ αὐτὸ νὰ θυμόμαστε.
Μὲς στὴν ψυχή μου σκιρτᾶ τὸ ἐναγώνιο Γιατί,
Ρουφῶ τὸν ἀγέρα τῆς μοναξιᾶς καὶ τῆς ἐγκατάλειψης
Χτυπῶ τοὺς τοίχους τῆς ὑγρῆς φυλακῆς μου καὶ δὲν προσμένω ἀπάντηση
Κανεὶς δὲ θ᾿ ἀγγίξει τὴν ἔκταση τῆς στοργῆς καὶ τῆς θλίψης μου.

Κι ἐσὺ περιμένεις ἕνα γράμμα ποὺ δὲν ἔρχεται
Μιὰ μακρινὴ φωνὴ γυρνᾶ στὴ μνήμη σου καὶ σβήνει
Κι ἕνας καθρέφτης μετρᾶ σκυθρωπὸς τὴ μορφή σου
Τὴ χαμένη μας ἄγνοια, τὰ χαμένα φτερά.